Bipolair en Vriendschap: twijfel (depressie)

Eerder schreef ik al over hoe lastig vriendschappen zijn als je door een hypomane fase gaat (lees hier) en vandaag ga ik vanuit de depressie deze twijfel belichten. Want de twijfel is groot bij ons wanneer we door een depressie gaan…

Twijfel: ben ik genoeg?

Als je depressief bent is alles zwart. Dat is hoe menig mens het zou omschrijven. Waarom? Omdat het eigenlijk precies dat is. Gitzwart. Het nare is dat dit zwarte gevoel vaak ook je zelfbeeld aantast. Ben ik niet lastig? Ben ik geen spelbederver met mijn depressie? Ben ik wel genoeg voor anderen? En in een depressie is vaak het antwoord “nee”. Omdat het rationeel is? Absoluut niet! En dat maakt het nog lastiger…

Het is vast terecht…

Een vriend die niet een berichtje stuurt, iemand die niet ziet hoe slecht het gaat of simpelweg mensen die er niet naar vragen. Allemaal lijkt het terecht, ook al komt het als een bom binnen. Terwijl in de hypomanie en manie heb je helemaal niet het gevoel dat het er zo aan toe gaat! Wat is dat rationeel?

Mijn therapeut zei altijd één ding héél duidelijk: bespreek geen relaties in een depressieve fase. Waarom? Omdat je niet rationeel nadenkt. Je gaat voor mensen nadenken. Je denkt vaak “ze willen mij niet” of “ik ben lastig, dat kunnen ze niet gebruiken”. Maar dat mogen ze toch echt zelf bepalen! Lastig, maar waar.

Het blijft moeilijk

Absoluut. Ik doe het zelf ook elke keer weer. Ik duw mensen weg, stop met communiceren of (tegen advies van mijn therapeut in) leg ik mijn relaties (vriendschappelijk en meer) onder de loep. Dit is vaak niet het slimste om te doen, maar toch doe ik het elke keer weer. En nu kunnen we onszelf op de vingers tikken en boos worden, maar als we niet rationeel naar anderen kunnen kijken, hoe kunnen we dan rationeel naar onszelf kijken?

Ze zeggen wel “verander de wereld, begin bij jezelf” en ik denk dat dat hier precies zo is. Vriendschappen en andere relaties zijn al lastig zat als alles windje mee is en een depressie is een zeil met gaten. Misschien moeten ik toch maar naar die therapeut gaan luisteren en niet met anderen alles uitvechten in die fases, maar eerst een met mijzelf bezig gaan.

9 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Manon van der Werfreply
27 mei 2019 at 09:27

Ik herken dit echt 100%. Je ziet alles zo zwart-wit dus je twijfelt ook aan alles en iedereen. Maar ga dat maar eens omdenken. Dat is zo lastig. Mij lukt dat persoonlijk ook nog steeds niet.

Francina van den Bergreply
27 mei 2019 at 11:31

Denk inderdaad dat het heel belangrijk is om eerst met jezelf aan de slag te gaan. Daarna pas naar de andere zaken kijken!

Simonereply
27 mei 2019 at 11:34

Helaas voor mij ook herkenbaar! Ik merk redelijk vaak achteraf dat ik te negatief heb nagedacht over situaties en in sommige gevallen ook daardoor verkeerd gereageerd heb in de emotie. Kost weer moeite, energie en tijd om dat weer goed te maken, dus zou echt heel fijn zijn als ik dit zou kunnen voorkomen. Of dat het minder gebeurd in ieder geval.

Roryreply
27 mei 2019 at 14:07

Herkenbaar. Het is niet te vergelijken, maar mensen in een burn out krijgen ook altijd het advies: geen grote beslissingen nemen die je leven kunnen veranderen. Je zit op dat moment in een heel andere energie waarin je misschien niet de beste besluiten neemt. De besluiten die goed voor je zijn bedoel ik, omdat je niet alles kunt overzien.

Carlijn / CinemaLijnreply
27 mei 2019 at 19:04

Wat een mooie blog. Heel goed dat je hulp zoekt. Ik hoop dat je er sterker uit komt. Probeer altijd te blijven communiceren, dat is écht het beste. Dat heb ik ook gemerkt met een vriendin die depressief was.

Mariëllereply
28 mei 2019 at 07:34

Moooi dat je je gevoelens en gedachten spinsels met ons deelt. Ik heb geleerd om zoveel mogelijk te besteden aan jezelf. Kijk en oordelen over anderen is veel makkelijker, dan deze energie aan jezelf te besteden. En toch kom je met dat laatste het verst.

The content boutiquereply
28 mei 2019 at 10:42

Ik denk dat je een goede eerste stap hebt gezet. Neem de tijd die je nodig hebt en daarna is er weer ruimte voor anderen. En onthou één ding, oordelen ligt niet aan jou, het is een tekortkoming van de ander.

Xarifareply
28 mei 2019 at 17:37

Het lijkt mij heel lastig om zo met je zelf in de knoop te zitten! Maar ik vind het heel tof dat je het zo open deelt, zo leer ik er wat van, en misschien dat het ergens voor jou acceptatie is van hoe het is, en het begin van om denken?

Mandyreply
29 mei 2019 at 05:33

Wauw.. ik herken dit zo goed. Ik ben ook zo en momenteel doe ik het weer. Het is zo lastig! Ik weet dat ik het niet moet doen maar telkens weer doe ik het.. iedereen van me afstoten etc.

Leave a reply