#openup bipolaire stoornis

#openup 2019: Mijn open up

De meeste van jullie weten inmiddels al heel veel van mij, maar er zijn natuurlijk nog veel meer dingen die jullie niet weten. Logisch. Maar vandaag ga ik mijn boekje open doen over mijn situatie met de bipolaire stoornis tijdens deze week van de #openup van MIND en 3FM.

#openup: beginnen bij het begin

Ik ben geboren als Ruby Alice van der Kuil in een kleine stad in Zwitserland, dicht bij Zurich. Ik heb twee Nederlandse ouders, maar op dat moment woonde zij in Zwitserland. Voor mijn eerste verjaardag waren wij weer terug in Nederland. Voor mijn ouders viel in dat eerste jaar al gelijk iets op. Mijn moeder heeft mij later verteld dat ik een echte huilbaby was. Ik huilde dag en nacht en leek soms zelfs angstig.

Door mijn jeugd heen blijf ik emotioneel en ik merkte zelf al snel dat ik anders was. Ik deed er niet veel mee, maar het was wel duidelijk. Achteraf is het duidelijk dat ik dus al heel jong last had van mijn bipolaire stoornis.

Wat merkte ik en wat merkte anderen?

Zelf had ik de depressieve kant wel door, maar daar liep ik vaak doorheen. Ik had geen behoefte aan anders zijn en wilde niemand tot last zijn. De hypomanie├źn die ik had vielen mij niet op.

Dat gold niet voor anderen. Ik ben al eens bij een vriendinnetje weggestuurd door een ouder omdat ik te druk was. Ik zou een slechte invloed zijn. Ik was heartbroken. Ik heb daar nog steeds wel moeite mee dat dat is gebeurt. Ik was maar dertien jaar.

Voor mij waren (en zijn) de depressieve episodes fulltime acteren, vermoeid zijn. veel slapen en heel veel of juist heel weinig eten. Ik huil veel, maar niet waar mensen bijzijn. Mijn hypomanie is een drukke, chaotische orkaan die over mij heen komst. Ik ren rond, maak dag en nacht schoon, praat luid en snel en wil non-stop door. En dat tweede herken je moeilijk in een kind! Want dat is normaal. En als je acteert vindt niemand je depressie.

Tijd voor actie

Ik wist toen ik zestien was nog steeds niet wat er aan de hand was, maar het werd tijd voor actie. De depressies werden erger en ik wist niet meer wat ik met mezelf aan moest. Het pesten op school maakte dit gevoel erger en ik wilde in therapie.

Uiteindelijk ben ik terecht gekomen bij de GGZ op de afdeling van de crisisdienst met de tijdelijke diagnose van depressie. Die diagnose heb ik een jaar gehad. Maar het viel mij op dat ik drie maanden diep zat en het daarna wel weer ging en daarna weer precies hetzelfde riedeltje afging.

Zelfdiagnose en hulp

Ik heb uiteindelijk zelf opgezocht wat het kon zijn en ben naar de huisarts gegaan met mijn eigen gediagnosticeerde bipolaire stoornis. Later werd dit bevestigd door een topteam van psychologen, SPVers en psychiaters. Nu slik ik lithium, heb ik verschillende soorten therapie (al gedaan) en ben ik voor het grootste deel van de tijd stabiel.

#openup

Waarom deel ik dit en waarom is het belangrijk voor mij dat ik het deel? Het moeilijkste dat ik in die hele periode van herkenning, erkenning en actie heb moeten doen, was open zijn over mijn probleem. Ik kon het niet alleen. Niemand kan dat. Of het nu therapeuten, vrienden of familie is, je hebt iemand nodig. Ik was bang om beoordeeld te worden, of erger, veroordeeld te worden.

Ik ben na een lange weg van “to tell or not to tell” eindelijk open geworden. Ik spreek nu voor groepen met mijn verhaal en wil zo mensen laten zien dat het kan. Tuurlijk, het is niet rozengeur en maneschijn. Het is moeilijk en je weet niet wat mensen gaan zeggen. Maar moet je daarom maar in stilte lijden? Het lucht op. Het geeft de mogelijkheid tot steun, hulp en liefde. Voor mij was het ook eng, maar nu doe ik mijn verhaal voor honderden en voel ik mij vrijer dan ooit.

Je hoeft natuurlijk niet een #openup te doen op internet of voor de massa, maar hopelijk inspireert mijn verhaal mensen om hun masker af te doen. Succes tijdens deze #openup week!

6 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Krystlereply
9 april 2019 at 08:26

Oh wat erg zeg, kan me voorstellen dat je hart gebroken was toen je dit hoorde op je 13de en dat je het nog steeds moeite mee hebt, snap ik helemaal! Heel goed dat je zelf hebt uitgezocht wat het is en daarmee naar de huisarts bent gegaan.

Felice Veenmanreply
9 april 2019 at 08:40

wat knap van je dat je er zo mee om kan gaan!

Kristofreply
9 april 2019 at 12:08

Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn om zoiets te hebben maar er zo open over schrijven is wel al veel vind ik!

Melanie Hoogvlietreply
10 april 2019 at 07:49

Wat fijn dat je hebt gevonden waar je last van hebt. Want dan kan je er naar handelen en word het leven vaak net iets makkelijker om mee om te gaan. Super trots dat je er zo open over durft te schrijven.

Mariekereply
10 april 2019 at 08:41

Wat fijn dat je weet wat je hebt! Dat maakt het vaak net iets makkelijker om ermee om te gaan en weet je ook beter hoe ermee om te gaan. Goed dat je open bent. Elk verhaal mag verteld worden

Mandyreply
14 april 2019 at 13:17

Wat goed je dit gepost hebt, echt heel knap. Gelukkig zijn jullie er achtergekomen wat je hebt, zeker moeilijk te herkennen toen je kind was..

Leave a reply