Mijn blog; waarom ik schrijf

Mijn blog: waarom ik schrijf

Een blog; leuk om te hebben, makkelijk te onderhouden. Maar waarom ben ik begonnen met bloggen? Wat maakt dat ik vertel over mijn ervaringen met bipolariteit en mijn herstel?

Mijn blog als uitlaatklep

In eerst instantie begon mijn blog vooral als uitlaatklep. Ik hield van schrijven en had al vaak overwogen om een blog te beginnen. Toen ik worstelde met mijn emoties en in behandeling kwam bij de GGZ wilde ik mijn verhaal kwijt.

Daarnaast had ik het gevoel dat ik waarschijnlijk niet de enige was die dit traject in ging en er veel meer mensen als ik bestonden. Zouden zij misschien willen weten hoe ik het aanpak en ervaringen willen uitwisselen?

Genoeg motivatie voor een blog

Al snel besloot ik om mijn blog te starten. Ik had genoeg motivaties om te beginnen, dus waarom niet. Mijn grootste motivatie: al kan ik maar één iemand het gevoel geven dat hij of zij niet alleen is in dit proces, laten weten hoe het werkt en wat er gebeurd en die gene misschien wat geruststellen. Misschien zou het dan minder eng zijn om aan het lange pad van herstel te beginnen. Misschien zou het iets minder eenzaam zijn.

Met die gedachte heb ik daarom ook contact op mijn website en Social media mogelijk gemaakt zodat iedereen mij altijd kan aanspreken. Ik ben ook super blij met alle lieve berichtjes die ik door de jaren heen heb gekregen! Maar ook die goeie tips en vragen hebben mij geholpen.

Nieuwe doelen (behaald!)

En daardoor kwamen er weer nieuwe doelen: als community elkaar helpen en elkaar steunen. Ik heb zelf het gevoel dat dat goed lukt. Ik blijf mijn ervaringen delen en ik blijf daar feedback op krijgen. Ik geniet ervan om mensen te spreken en te discussiëren over verschillende ideeën en mogelijkheden.

Onder de streep

Alles zo bij elkaar gezet ben ik vooral trots. Niet zozeer op mezelf, maar op iedereen die altijd meeleest, de community en eigenlijk sowieso iedereen die aan zijn stabiliteit werkt. Vaak krijg ik de vraag wat ik eruit haal. Wat hou ik eraan over als ik mijn verhaal deel en met mensen in gesprek ga? Vooral veel voldoening. Ik vind het fijn om te verbinden met anderen en te delen hoe ik om ga met mijn herstel en de uitdagingen waar ik voor sta. Ik zoek geen erkenning, hoef niets te bewijzen en verdien er ook niet aan (helaas). Maar onder de streep ben ik toch iedere dag blij dat ik ooit, lang geleden, heb besloten om mijn ervaringen te delen.

Share your thoughts