Leven met… mijzelf: een interview met mijzelf

Zoveel vragen als ik voor anderen heb, heb ik minstens voor mijzelf. Daarom vandaag in leven met… een interview met mijzelf. De vragen die ik mijzelf stelde op omslag punten in mijn korte en jeugdige leven ga ik proberen te beantwoorden vandaag.

Waarom schrijven over bipolariteit?

Waar ik het meest dit naar voren haal is natuurlijk mijn blogs. Die zijn volledig gefocust op mijn bipolaire bestaan, terwijl er veel meer in mijn leven gebeurd. Ik ben zo bang om een scheef beeld te geven van mijzelf hierdoor!

Met mijn boek zie ik dit echt anders. Ik gebruik mijn leven iets vollediger. Ik gebruik de relatie met mijn vriend, familie en meer. Er zit veel meer achter dan puur het bipolaire verhaaltje. Het is echt een roman. Ik vind dat er een mooi liefdesverhaal in moet zitten en spanning van tijd tot tijd. Maar inplaats van een kidnapping of moord gebruik ik de bipolaire stoornis. Zo hoop ik begrip te creeëren voor de stroonis en een duidelijl beeld te geven van het leven daarmee terwijl het ook nog gewoon leuk is om te leven. Want bipolaire mensen zijn echt niet zo anders, alleen achter de schermen gebeurd er gewoon meer! Roman materiaal dus.

Waarom neem ik zoveel risico?

Veel mensen geven mij het compliment dat ik zo open ben over mijn bipolariteit. Ze vinden het knap en sterk. Ik bloos dan vaak, zeg bedankt en vraag naar hun eigen verhaal. Ze vertellen dan meestal dat zij niet zo open zijn uit angst om hun relaties met vrienden, hun werk of acceptatie op het spel zetten. Ze zouden niet geaccepteerd worden met hun bipolaire stoornis.

Vanuit die ervaring kijken ze dus op naar mij en ondanks dat ik zeker wel open ben betekend dat niet dat ik geen risico’s neem. Bij sollicitaties komt mijn website gelijk naar boven en krijg dus niet de kans om zelf te kiezen of ik het vertel. Bij mijn opleiding werd mij studeren afgeraden nadat ze hadden uitgevonden dat mijn schrijven en bloggen waar ze zo fan van waren over mijn mentale problemen ging. En nee, ik werd niet weggestuurd, maar fijn is zeker ander en ik voelde me daardoor niet gemotiveerd. Maar nu weet ik dat ik ervaringsdeskundige wil worden en daarin wil groeien. Ik kan mij die risico’s dus permiteren, maar ik vraag mij heel vaak af waarom ik op dat randje leef.

Wie wilt nou met mij omgaan?

Dit probleem had ik veel als kind. Ouders wilde mij niet bij hun kind hebben omdat ik of te druk was of zo stil dat ze zich zorgen maakten. Ik was een “slechte invloed” is er tegen mij gezegd toen ik 13 jaar was en werd verzocht niet meer bij hun dochter te komen. Als je dat als kind hoort is dat kei en keihard natuurlijk en dat was helaas niet de enige keer dat dat gebeurde.

Gelukkig word ik steeds stablieler en vind ik het heerlijk om gewoon lekker tussen de mensen te zijn. Ik ben uw perfecte gast op feestjes en partijtjes, maar ook voor de gezellige zondagavond op de bank. En dat komt omdat ik nu mijn emoties onder controle heb. Ik kan naar een feestje zonder volledig de controle kwijt te raken of daarna in te storten (mentaal dan, ik word aan het einde van de avond wel gewoon moe). Dit is dus een vraag die ik minder en minder stel en ik merk ook dat (ondanks de nodige hobbels) mijn relaties sterker worden met de mensen om mij heen. Ja ik maak nog ruzie, ik ben nog wel eens overemotioneel, maar dingen veranderen natuurlijk niet in een dag en ik ben gelukkig met de stappen die ik zet.

Tot slot: wat is belangrijk in mijn leven?

Muziek, mijn vrienden, familie, relatie en dieren. De standaard dingen zou ik zeggen. Ik vind het belangrijk dat ik een doel heb en dat heb ik met mijn boeken en mijn wens om ervaringsdeskundige te worden zeker. En als het even tegen zit luister ik lekker wat muziek, zeik ik even tegen mijn vrienden, knuffel ik mijn lieve konijntjes en ga ik weer door. Voor nu zou ik zeggen dat ik alles dus aardig op de rit heb.

13 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

joop kampermanreply
2 april 2019 at 18:59

ik moest eerst opzoeken wat het precies inhield, bipolaire stoornis. Toch wel heel knap van je om zo naar buiten te komen. Ik zie klanten met lichtere vorm langs komen. Blijft fijn als ik ze kan helpen.

Ruby van der Kuilreply
2 april 2019 at 20:33
– In reply to: joop kamperman

Bedankt! Ieder beetje helpt zeggen ze en ik hoop zo mijn beetje te doen 🙂

Wendy Schuchmannreply
2 april 2019 at 20:25

Wat goed dat je zo open bent over je bipolaire stoornis. Erg jammer dat sommigen daar zo negatief op reageren, maar dat toont juist het belang van openheid aan.
Ga voor je dromen 😃

Ruby van der Kuilreply
2 april 2019 at 20:33
– In reply to: Wendy Schuchmann

Wat lief, dankjewel 🙂

Mandyreply
3 april 2019 at 05:51
– In reply to: Wendy Schuchmann

Wat knap dat je hier zo open over bent! Wel dapper dat je het risico neemt, dat is een beetje het gevaar met alles online zetten tegenwoordig, maar je bent wie je bent, ook met je stoornissen, nogmaals, heel knap!

Victorreply
2 april 2019 at 20:46

Ik kende de term wel, maar Wikipedia hielp mij verder met de uitleg:-) Een interview met jezelf vind ik origineel als blog, je brengt me op ideeën. En goed dat je het zo open en bespreekbaar maakt. Ik denk dat het vaak nog in de taboesfeer zit, blogs als deze helpt dat te doorbreken.

nicole orriensreply
3 april 2019 at 09:09

Wat leuk om jezelf zo te interviewen. Ik stel me zo voor dat je al schrijvend zelf ook niet dingen ontdekt over jezelf.

Ruby van der Kuilreply
3 april 2019 at 11:04
– In reply to: nicole orriens

Dat gebeurde inderdaad!

Fifty Somethingreply
3 april 2019 at 13:21

Even internet moeten raadplegen voor meer info. ‘Anders zijn’ wordt in onze maatschappij nog altijd met een negatieve lading gedekt, helaas. Knap van je dat je er open over bent.

skincarebynaomireply
3 april 2019 at 17:01

Heel goed dat je zo open bent. Jij ben jij, en dat maakt je misschien anders als andere maar je gaat er super goed mee om. Je bent uniek. Volg je dromen en passies! Daar ben je zo te zien al goed mee op weg

Wandareply
3 april 2019 at 18:50

Dapper dat je zo bloot durft te geven. Ik denk wel dat je op die manier andere mensen kunt helpen die zich in je verhaal kunnen herkennen.

Jessie | Business Blog Schoolreply
3 april 2019 at 22:05

Mooi! Knap hoe je bij jezelf blijft. En uiteindelijk levert je dat échte vrienden op. Mensen die je nemen zoals je bent!

Janetreply
9 april 2019 at 18:35

Ik vind het ook heel knap dat je hierover schrijft. Ik ken niemand die hier open over is. Interessant om je interview te lezen.

Leave a reply