Leven met een bipolaire dochter

Leven met… een bipolaire dochter

Vandaag in “leven met…”: leven met een bipolaire dochter. Een ouder kent zijn of haar kind natuurlijk het beste, maar merk je dan ook dat jouw kind bipolair is? En wat doe je dan?

Wanneer merkte je dat er iets “anders” was dan bij andere kinderen?

We merkte al in de vroege kinderjaren dat er iets anders was. Je was een huilbaby zonder allergie en zonder reden. Iedere nacht 2 tot 3x wakker. Ook op latere leeftijd ’s nachts huilen en dan nachtmerries met “echte” beelden. Je was moeilijk tot rust te krijgen. Maar verder was je een lief en gewoon kind. Je kon/kan goed leren en voor jezelf opkomen. Je staat sterk in de schoenen en weet precies wat je wil. Dat vind ik een sterke eigenschap.

Wat dacht je toen ik de diagnose officieel gekregen had?

Je was al lang op zoek waarom het anders met je ging, dus een diagnose bracht wel duidelijkheid en rust voor jou. Daar ben ik blij mee. Ik vind het wel lastig dat ik niets kan doen. Wel goed dat je op de begeleiding kan vertrouwen.

Denk je dat mijn behandelingen en medicatie verschil maken?

Ik had niet gedacht dat de begeleiding zoveel zou zijn, je hebt veel afspraken en de medicatie vind ik heftig. Het instellen ervan en de bijwerkingen. En dat deze een uitschieter niet kunnen voorkomen.

Ben je mij anders gaan zien door de diagnose? Heeft alles meer een plekje of klopt het misschien niet?

Ik ben je zeker na de diagnose niet anders gaan zien, het klinkt allemaal heel heftig, maar bovenal ben je mijn dochter. Je bent gezellig, attent en een lieverd. Dit zal altijd zo blijven. Ik vind wel dat het hebben van een bipolaire stoornis geen excuus mag worden. Je moet wel blijven leven en genieten.

Wat vind je de mooiste (persoonlijke)ontwikkeling die ik doorgemaakt heb door mijn bipolaire stoornis?

Ik zou je niet kunnen zeggen dat de ontwikkeling komt door je bipolaire stoornis. Je bent zelfstandig geworden en gaan samenwonen en dit ging allemaal tegelijk. Je boek kwam uit. Eigenlijk allemaal mooie gebeurtenissen maar niet door de stoornis.

Wat zou je willen zeggen tegen de ouders van bipolaire kinderen?

Wat zou ik tegen ouders willen zeggen van bipolaire kinderen? Geen idee. Blijf ze gewoon benaderen en behandelen als je andere kinderen. Laat de behandeling aan professionals over. Thuis is het gezin, niets anders.

1 Comment

Join the discussion and tell us your opinion.

21 september 2018 at 15:40

Jeetje wat mooi geschreven! en wat een lieve familie heb je! Als de mijne interesse zou hebben zou ik dit als eerste sturen naar hun.

Leave a reply