relatie leven met een bipolair

Een bipolair leven met… een partner

We draaien de rollen om. Hoe is het voor mij om om te gaan met mensen om mij heen als ik door een episode ga? Reageren ze wel altijd zo dat ik niet volledig uit mijn slof schiet en waar zitten de misverstanden tussen ons? Vandaag zijn we terug bij mijn partner Jordy, die nu dus eindelijk vragen aan mij mag stellen.

“Hoe ga jij ermee om als ik een mindere dag heb, en wat voor invloed heeft dat?”

Op zich triggerd mij dat niet gelijk. Ik heb dan niet meteen het idee dat ik depressief word of iets. Wat wel lastig kan zijn als ik zelf al depressief ben, dat ik dan het gevoel krijg dat ik jou niet kan helpen. Het gevoel dat jij waarschijnlijk wel naar mij toe herkent; dat hulpeloze gevoel van onmacht zeg maar. En andersom, als ik hypomanisch ben, heb ik heel erg het gevoel dat ik mijn enthousiasme niet kwijt kan. Dan stapelt de chaos een beetje op in mijn hoofd. Maar wat jij op dat moment dan vooral zal merken, is dat ik je overlaad met eten en drinken om je beter te laten voelen. Ik moet dan toch in beweging blijven!

“Hoe geniet jij van dingen die we samen doen?”

Als ik stabiel ben sowieso. Want dat is wat veel mensen vaak verwarren: bipolaire mensen zijn niet standaard depressief of hypomaan. Je kan ook stabiel zijn! Maar tijdens mijn depressieve fase zie ik nergens iets moois van in. Wat logisch is op dat moment, maar achteraf baal ik daar wel van. Het heeft vaak een hele nasleep. Als ik hypomanisch ben heb ik niet veel focus voor alles, maar geniet ik natuurlijk tot het uiterste!

“Wat is jouw grootste ergernis aan mij als partner?”

Dat je achteraf altijd weet hoe je had moeten reageren op bepaalde dingen, maar in het moment zelf volledig op gaat in je standpunt. Je wilt je gelijk en bent lekker koppig. Hou ik van hoor! Maar niet als ik net mijn punt wil maken over bijvoorbeeld mijn therapie, stoornis of emoties. Dat weet ik nog steeds beter!

“Hoe zie jij de toekomst tussen ons voor je?”

Prima. Ik zie geen obstakel in dat ik een bipolaire stoornis heb. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar denk dat inmiddels we alles wel hebben meegemaakt en dat we het daarom wel volhouden. Toch zal het gevoel dat het jou ooit te veel gaat worden waarschijnlijk niet weg. Al zijn we samen in de 80 jaar, dan nog zal ik bang zijn dat het te zwaar is voor jou om mijn episodes elke keer weer vol te houden.

“Hoe vind je dat ik met je stoornis omga?”

Heel goed! Je bent mee geweest naar therapie, helpt mij veel en probeert alles te begrijpen en ontdekken wat je maar kunt! Meer steun kun je echt niet vragen van en partner en eigenlijk van niemand! En dat is dus een sticker voor jou!

Share your thoughts