Leven zonder medicatie met een bipolaire stoornis

Bipolariteit en medicatie: met of zonder?

Zoals vele van jullie inmiddels weten leef ik zonder medicatie voor mijn bipolaire stoornis. Tot mijn grote schrik kreeg ik daar hele “bijzondere” berichten op. Ik zou dus helemaal niet zo veel last van mijn bipolariteit hebben, want als het echt zo zwaar was zou ik niet zonder medicatie kunnen. Vandaag ga ik uitleggen waarom ik het daar alles behalve mee eens ben.

Zonder medicatie, vol gegooid met oordeel

Het moment dat je je uitspreekt over medicatievrij leven zul je helaas mensen tegenkomen die daar een sterk oordeel over hebben. Zoals ik hierboven al genoemd heb gingen er mensen twijfelen aan de “ernst” van mijn bipolariteit. Dit vind ik erg jammer. Waarom? Nou om te beginnen kennen ze mijn dossier niet. Ze weten niet wat ik heb meegemaakt en wat ik allemaal heb gedaan om te komen waar ik nu ben. Vervolgens is het erg kleineren en respectloos om zo iemand in twijfel te trekken.

Nu ik dat even benoemd heb kan ik toelichten waarom deze twijfel dus absoluut de wereld uit moet. Want hoe kan het dat ik zonder medicatie mijn leven kan leiden? Ben ik dan niet bipolair of heb ik een magisch middel gevonden?

Hard werken

De enorme lijst aan therapieën die ik heb gevolgd lijkt eindeloos. Psycho-educatie, CGT, schematherapie, IPT… de lijst is enorm. Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik enorm veel zelfkennis heb. Iets wat er toe heeft geleden dat ik nu al heel vroeg signalen kan oppikken van een (hypo)manie en depressie. Zo kan ik ze gelijk aanpakken, nog voor het uit de hand loopt. Iets wat mij dus helpt stabiel te blijven.

Daarnaast word ik nog wel degelijk in de gaten gehouden. Ik houd contact met mijn SPV-er en psychiater om te kijken of alles nog goed gaat en wat ik nodig heb om dat zo te houden. Ik word ondersteund in stressvolle periodes en krijg begeleiding als ik dat nodig heb. Ik houd mijn signaleringsplan en crisisplan up-to-date en zorg dat iedereen die hier vanaf moet weten op de hoogte is.

Tot slot houd ik vrienden dichtbij. Steun is voor mij erg belangrijk om stabiel te blijven. Zij zullen het opmerken als ik iets instabiel word en dat zelf niet opmerk. Ook zorgen zij ervoor dat ik gewoon weer van het leven kan genieten en er niet de hele tijd over na moet denken dat ik bipolair ben.

Stop alsjeblieft met oordelen

Niet oordelen. Meer zou er niet hoeven te staan. Net als in mijn blog over het vergelijken van de ernst van een bipolaire stoornis en zelfs in het vervolg op dat bericht, stop met het oordelen over iemand anders zijn situatie. Het helpt diegene niet om stabiel te worden of te blijven, helpt jou niet om je beter te voelen en zorgt alleen maar voor een nare sfeer. Je zou blij moeten zijn voor iemand die probeert medicatievrij te worden, dat heeft namelijk veel doorzettingsvermogen en moed nodig om te doen!

En laat me helemaal niet beginnen over de “zie je wel” berichten naar mensen die toch weer medicatie moeten nemen. Je faalt niet als je weer medicatie moet gebruiken, je faalt als je niet probeert wat je wilde proberen. Steun elkaar en help elkaar. Want alleen met een hechte community kunnen we verder komen.

Share your thoughts