vergelijken van de bipolaire stoornis

Bipolair in de vergelijking: het vervolg

Het gebeurd nog te vaak dat mensen elkaar vergelijken. Wie heeft het zwaarder, wie heeft het erger en wat maakt dat iemand een moeilijkere situatie heeft. Ik wilde mij voor de tweede keer hierover uitspreken en ga voor het eerst een diep inzicht bieden in de vergelijkingen waar ik mee leef.

Vergelijken is niet nodig

In mijn eerste blog over het vergelijken van elkaar (hier te lezen) zei ik het al eerder: hoe iemand het ervaart is erg genoeg. Een label bepaald niet hoe zwaar iemand het heeft. We hebben het over mensen die het zwaar hebben, die lijden! Is het dan nodig om een ergere situatie te hebben of te kennen dat wat een ander op papier heeft? Het helpt niemand om dit te doen.

Zo, dat is eruit. Sorry voor de mensen die dit getriggerd heeft, maar het is hoe ik erover denk. Waarom ik er zo heftig over denk? Omdat ik heel vaak in vergelijkingen voorkom. Zowel opwaarts als neerwaarts kom ik in vele vergelijkingen voor. En daar wilde ik het nu eindelijk over te hebben.

Hoe word ik vergeleken?

Ik hoor vaak over de opwaartse vergelijking, waarin ik word gebruikt als voorbeeld. Ik ben stabiel, doe geen gekke dingen en dat moeten anderen dus ook doen. Het feit dat ze het slecht hebben is omdat ze er niet hard genoeg aan werken. Ik haat het om in deze vergelijking gebruikt te worden voor anderen. Omdat ik het kan betekend niet dat iedereen hetzelfde is. Nogmaals, iemand kan het veel zwaarder ervaren dan ik en het daardoor veel moeilijker hebben! Ongeacht of zij de middelen hebben om stabiel te worden of niet. Maar ook hoor ik hier het idee in dat het allemaal maar simpel is. En dat is het niet! Het is niet zo dat het makkelijk is geweest om hier te komen en toch is dat het beeld dat sommige mensen hebben. Het heet dan wel opwaartse vergelijking, maar ik vind het maar erg negatief.

Ik de neerwaartse vergelijking kom ik ook voor. De “ik heb het erger” hoor ik veel. Zeker in de vergelijking tussen bipolaire stoornis type 1 en type 2. Ik moet mij dan vooral niet aanstellen, het in mijn hoofd halen om mij uit te spreken over een zwaar leven en meer. Het kan namelijk nog veel erger. Dit hoor ik veel omdat ik nu medicatievrij ben, nooit opgenomen ben geweest en stabiel ben. Deze drie dingen maken dat ik het dus wel erg makkelijk heb. Maar wat zegt dat over mijn situatie en mijn herstel?

Achter de schermen

Achter de schermen gebeurt natuurlijk veel meer dan de meeste mensen zien. Dat ik nu stabiel ben is geweldig en het voelt als een geweldige kans die ik krijg. Maar hoe ben ik hier gekomen? Daar staan niet altijd alle mensen bij stil. Ik had afgelopen week toevallig gesprek met mijn SPV-er (Sociaal Psychologisch Verpleegkundige) om mijn stabiliteit te behouden en mijn crisisplan aan te vullen, mocht het toch weer fout gaan. Er werd mij gevraagd of ik had nagedacht of ik een opname in mijn plan zou willen verwerken. Mijn antwoord? Ik had al veel vaker opgenomen moeten worden. Dat het er niet van is gekomen is puur omdat ik de schijn heel hoog hield. Maar heb ik het dan niet nodig gehad? Ja, eigenlijk wel. Maar dat is het verleden. Toch?

Toch is het dé reden voor vele om er van uit te gaan dat ik het makkelijk heb gehad. En dat is nu echt een gevalletje van “achter de schermen”. Niemand weet precies wat iemand meemaakt. En zelfs ik besef mij soms nu pas hoe zwaar het soms voor mij is geweest nu is merk wat stabiliteit is. Daarom nog één keer de oproep: vergelijk elkaar niet met elkaar. Het helpt jou niet en de ander ook niet. Laten we elkaar steunen in de zware tijden en elkaar helpen om samen verder te komen. Vergelijken moet voorbij zijn.

Share your thoughts